تصویر اشکهای دو کودک خردسالش که مادرشان را زنده میخواهند از جلوی چشمانم کنار نمیرود. به راستی این دین چیست که اینگونه رحم و انسانیت را از قلب ما می زداید…؟

ایران رویایی من پر از شور و امید است، نامش جهانیان را پیش از هر چیز به یاد هنر و شعر و موسیقی‏اش می‏اندازد، به یاد زیبایی‏های گوناگون طبیعت و تاریخ غنی‏اش، به یاد مردمان آسانگیر و اهل دلش.

در ایران رویایی من واژه ها معنای خود را می‏دهند، ایمان از سر تزویر و تظاهر، و بی‏ایمانی از سر نفرت و سرخوردگی نیست. زندگی آغشته به سیاست و سیاست بازیچه دین و دین آلوده به ریا نیست.

در ایران رویایی من، آموزگارانش درس زندگی و عشق می‏دهند، بی آنکه دغدغه معاش داشته باشند، کارگرانش ۸ ساعت کار می‏کنند و ۸ ساعت می‏آرامند و ۸ ساعت زندگی ‏می‏کنند؛  جوانانش سودای زندگی درغربت نمی‏پرورانند، که میهن مهد آزادی و پیشرفت است، و دخترانش می‏خندند و می‏خرامند بی آنکه چشمان سرزنشگری بیازاردشان و قانون عقب مانده‏ای سرکوبشان کند.

در ایران رویایی من، قدرت نخست سیاسی هر چند سال یکبار و از راه رای مستقیم مردم برگزیده می‏شود. قدرتش مادام العمر نیست و خود را فرستاده خدا نمی‏داند. نظامیانش اسلحه بروی ملت نمی‏کشند، سیاستمدارانش جز به مصلحت خلق نمی‏اندیشند، قاضیانش عادلند و وکیلانش مستقل و هیچ کس برای اندیشه‏اش در زندان نیست. هیچ قدرتی خود را مقدس نمی‏داند و هیچ کسی عقیده‏اش را تحمیل نمی‏کند، و حکومتش بر پایه هیچ دینی نیست ولی همه معتقدان به دین‏ها را محترم می‏دارد.

کودکی سر گرسنه بر بالین نمی‏گذارد، کسی برای معاش جنایت نمی‏کند، کسی دین نمی‏فروشد، شاد زیستن و امید ارزش است و خرافه و دروغ  ناهنجار . . .

‏آری، راه رویا نمی‏توانند بست . . . برای فردای ایرانم، فردایی که چندان دور نیست، من رویایی دارم . . .

پاسخ این سئوالات “نــه” است. آرمان ما هم در نهایت برپایی نظامی آزاددین (سکولار) و مبتنی برمنافع ملی است. پس چرا از موسوی حمایت میکنیم؟

۱. موسوی عملا تنها گزینه واقع بینانه برای پیشبرد اهداف جنبش سبز است. گزینه ای که شاید ایده آل ترین نباشد اما بی شک بهترین آلترناتیو در بین آلترناتیوهای موجود است. بگذارید نگاهی بیندازیم به گزینه های دیگر:

الف- انفعال و کناره گیری از فعالیت سیاسی و چشم داشتن به اپوزیسیون ناکارآمد خارج یا به قدرتهای خارجی. همان تفکری که در سی سال گذشته تنها دلخوش به یادآوری دوران قبل از انقلاب بود و تحریم انتخابات خرداد ۸۸ را تشویق میکرد.

ب- رفتارهای چشم بسته و غیر عملی از جمله تشویق به حمله به پایگاههای رژیم و تسخیر فیزیکی آنها که در موازنه قوای کنونی تنها به تلفات بیشتر و بهانه ای مضاعف برای نظام برای سرکوب و زندان و شکنجه می انجامد. البته این گزینه در شرایطی که موازنه قوا به نحو چشمگیری به نفع مخالفان نظام برگردد قابل تامل است ولی در شرایط کنونی به هیچ وجه عملی نیست و به سرخوردگی می انجامد. (تصور کنید خمینی در سال ۴۲ از مردم میخواست به پادگانها حمله کنند، که در آن صورت به جز کشتار و سرخوردگی چیزی به دنبال نداشت.)

پ- گزینه سوم تخریب و تخطئه موسوی و جستجو در کارنامه گذشته اش به منظور یافتن نقاطی ابهام آمیز است. این گزینه در عمل راهی برای باز کردن فضا ارائه نمیدهد بلکه در صدد تنگ کردن راه های موجود و ممکن دیگر است.

۲. موسوی و تفکرش مقبول ترین تفکر در بین مجموع ایرانیان است. هم در داخل کشور حضور دارد و هم اینکه تا کنون هزینه بسیاری داده و زیر یورش تبلیغاتی همه جانبه از سوی رژیم است. ولی محبوبیت و چهره مقاومی را حفظ کرده است. ممکن است قشرهایی از جامعه (از جمله نگارنده) خواستار شعارهایی رادیکالتر باشند اما باید در نظر گرفت که او باید شعارهایش در برگیرنده طیف گسترده ای از مخالفان باشد تا بتواند حرکت گسترده ای را در بر بگیرد. بنابر این تاکید بر خواسته های حداقلی به عنوان مبنای مبارزه، و به طور همزمان تلاش برای توسعه شعارها و آگاهی اقشار مردم نسبت به سکولاریسم و لزوم جدایی دین از دولت، برای داشتن دینی عاری از ریا و دولتی عاری از تحجر.

۳. جنبش هنوز در فاز زیرساختار سازی تئوریک به سر میبرد. در مقطع کنونی به نظر موسوی قصد دارد جنبش را از طریق گسترده تر ساختن شبکه های اجتماعی مخالفان کودتا و آگاه کردن همه اقشار مردم از ابعاد آن و هزینه های سنگین حضور فردی مانند احمدی نژاد و سپاه پاسداران در راس قدرت است. وظیفه خود میدانم در گستراندن این پیام کمک کنم، به بنیانهای اعتقادی مردم احترام بگذارم و همزمان منطقی مناسب برای به چالش کشیدن خرافات و پروپاگاندای نظام پیدا کنم. موسوی را بی اعتبار نمیکنم، بلکه عملکردش را محتاطانه نقد میکنم. سعی میکنم گفتمان اصلاح طلبی را به گفتمان رفراندوم خواهی متمایل کنم، اما اصلاح طلبانی را در داخل کشور در حال مبارزه با دولت کودتا و تمامیت خواهی سپاه و حوزه هستند تنها نمیگذارم.

سخن کوتاه: آرمان ما در نهایت برپایی نظامی آزاددین (سکولار) و مبتنی برمنافع ملی است. اما استراتژی ما باید بر اساس ظرفیتهای اجتماع و موازنه قوای فکری کنونی باشد. باید اصلاح طلبان را به رادیکالتر شدن تشویق کرد. فراموش نکنیم که سیاستمدارانند که باید پیرو ملل باشند نه ملتها دنباله رو سیاستمداران. باید جامعه را با گفتمان سکولاریسم و با فرصتهایی که نظام مذهبی برای پیشرفت از ما میگیرد.

حافظ اندر بند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

دیگر باید چه اتفاقی بیفتد تا بپذیرید این نظام اصلاح پذیر نیست؟

نکند منتظرید تا از سرهای آزادیخواهان مناره بسازند؟!

اما تعداد گردشگران خارجی بازدید کننده از ایران در سال ۲۰۰۹ تنها ۷۴۰ هزار نفر بوده یعنی در جایگاه ۵۹ دنیا.

این در خالی است که ترکیه با داشتن تعداد جاذبه های گردشگری تقریبا برابر با ایران موفق شد بیش از ۹ میلیون گردشگر خارجی جذب کند.

این یعنی با ظرفیتی تقریبا مساوی، ترکیه بیش از ۱۱ برابر ایران درآمد توریستی داشته است.

این بررسی در مورد امارات نتایجی شگفت آور تر هم دارد. امارات که حتی یک مورد ثبت شده در میراث جهانی یونسکو ندارد حدود ۱ میلیون و ۸۰۰ هزار توریست در سال ۲۰۰۹ داشت. یعنی بیش از۲/۵ برابر ایران.

ستارخان

باقرخان

ملک الشعرای بهار

دکتر مصدق

عارف قزوینی

احمد شاملو

آیت الله طالقانی

علی شریعتی

مهندس بازرگان

یدالله سحابی

شهید همت و باکری (که خانواده هایشان اکنون در زندان اطلاعتی رژیمند)

مرتضی آوینی (همانگونه که نوری زاد امروز در زندان است)…

اما نفس برگزاری این همه پرسی دستآورد مثبتی است برای دموکراسی خواهان ایران. هر چند این همه پرسی برای موضوعی اقتصادی پیشنهاد شده و احتمالا و در صورت برگزاری با چالش نحوه برگزاری روبروست. اما همین که به جای رجوع به نظر خامنه ای یا دیگر نهادهای انتصابی مانند مجمع تشخیص مصلحت یا شورای نگهبان مستقیما به آرای مردم مراجعه شود گامی مثبت است، اینکه مردم به قدرت رای مستقیم خود پی ببرند و گزینه رفراندم و رجوع مستقیم به آرای مردم را به گزینه ای ملموس و قابل اجرا دریابند.

برگزاری یک رفراندوم ملی می تواند زمینه را درخواست رجوع به آرای مردمی در مسائل سیاسی هموار ترکند. پدیده ای که گویا مدتهاست از خاطر ملت رفته است.

دلقک معروف دیگر کریم شیره ای بود. حسین نوربخش در کتاب کریم شیره‌ای دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه، آورده است که او اجازه داشت هر موقع، در هر کجا، نسبت به هر کس، هر چه دلش می‌خواهد بگوید.

شغال الملك دیگر دلقک دربار ناصری بود که مرد تنومند با عمامه و شال خلیل خانی و هنرش این بود كه ظهرها موقع نهار دَم در خانه‌ی اعیان، اشراف و شاهزادگان مانند شغال زوزه می كشید و اگر به او توجه نمی كردند آنقدر زوزه می كشید تا صدایش به خانه های دیگر هم می رسید، بناچار او را به سر سفره می آوردند او كارش این بود كه جوجه های سفره را پیش خود جمع كرده مانند شغال می خورد و شاهزادگان را به خنده و تفریح وا می داشت.

در میان دلقکان شاه‌عباس و دوره‌ صفویه دلقکی بود به نام کچل ‌مصطفی و کچل‌ عنایت یا کل ‌عنایت، دلاله قزی، حسن‌بیگ (حسن سگ ‌لونه) مشهورند. کچل ‌عنایت به سبب زبان‌ درازی بیش از حد، سرانجام شاه‌عباس را چنان به خشم آورد که دستور کشتنش را داد. جلادان او را از بالای عمارت عالی ‌قاپوی اصفهان به زیر افکندند.

در دربار ناصرالدین شاه شیخ شیپور نام داشت. در کتاب شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲و ۱۳و ۱۴هجری آمده است که شیخ شیپور شخصی بلند قد، گردن كلفت، شكم گنده و صدائی نظیر گاو و شكمی به شكل حلزون و كریه المنظر داشته است: گویند روزی شیخ شیپور در حضور ناصرالدین شاه شیرین كاری و مسخرگی می كرد ناصرالدین شاه دستور داد به عنوان خلعت پالان الاغی آورده و روی او بگذارند. پالان را روی او گذاشتند مدتی خر شد عرعر كرد، بعد با كمال خونسردی شروع به پاك كردن پالان و در ضمن تمیز كردن با خود می گفت تن پوش مبارك است، تن پوش مبارك است.

راستی آقای حسین قدیانی، بینی شما را کی می برند؟

این حرکت لزوما نباید در قبای یک حرکت سیاسی باشد که این حرکتی انسانی و اخلاقی است برای کسانی که نمیخواهند میهن جوخه اعدام باشد.

کسی نمیتواند به انتظامی ها و پرستویی ها، فرشچیان ها و شجریان ها …انگ بزند که از غرب حمایت می شوند، که اینان سالهاست میهمان دل مرمند. فریاد هنرمندان شناخته شده کم هزینه ترین روش برای آزادیخواهان است. به مردم روحیه می دهد و کار را برای خونخواران سخت می کند. درنگ جایز نیست…

از نظر من مسئولان بالاترین باید در مورد این قضیه پاسخگو باشند:
I. چرا تصمیمات باید در یک محفل خصوصی گرفته شوند  و از طرف اشخاص غیر مسئول اعلام شوند. ( اگر هم این تصمیم تصمیم بالاترین نبوده چرا بانو بالایار به آن لینک مثبت دادند و حمایت کردند؟)
II. چرا با محفل بازی و حضور در جمع عده معدودی از کاربران باعث تشویق باند بازی و رای دادن گروهی و ایجاد شائبه تبعیض بین کاربران می شوند؟

III. آیا بهترنیست اگر قرار است چیزی رو به بحث بذارن توی بلاگ بالاترین یا خود بالاترین این کار را بکنند و  بالادارها یا بالایارها از صحبت و تبادل نظر خصوصی با کابران خاص خودداری کنند؟!

پی نوشت: ا. این نقد به معنای نادیده گرفتن زحمات بانو بالایار و دیگر مسئولان در راستای بهبود کیفیت این رسانه مردمی و دوست داشتنی نیست. ۲. بنده و بسیاری دیگر از منتقدان با اصل قضیه (به کار نبردن مخفف در تیتر) موافقیم، مسئله نوع خبررسانی در مورد قوانین و محفل خصوصی است.