خوشه های خشم

برای فردای ایرانم

ایران رویایی من پر از شور و امید است، نامش جهانیان را پیش از هر چیز به یاد هنر و شعر و موسیقی‏اش می‏اندازد، به یاد زیبایی‏های گوناگون طبیعت و تاریخ غنی‏اش، به یاد مردمان آسانگیر و اهل دلش.

در ایران رویایی من واژه ها معنای خود را می‏دهند، ایمان از سر تزویر و تظاهر، و بی‏ایمانی از سر نفرت و سرخوردگی نیست. زندگی آغشته به سیاست و سیاست بازیچه دین و دین آلوده به ریا نیست.

در ایران رویایی من، آموزگارانش درس زندگی و عشق می‏دهند، بی آنکه دغدغه معاش داشته باشند، کارگرانش ۸ ساعت کار می‏کنند و ۸ ساعت می‏آرامند و ۸ ساعت زندگی ‏می‏کنند؛  جوانانش سودای زندگی درغربت نمی‏پرورانند، که میهن مهد آزادی و پیشرفت است، و دخترانش می‏خندند و می‏خرامند بی آنکه چشمان سرزنشگری بیازاردشان و قانون عقب مانده‏ای سرکوبشان کند.

در ایران رویایی من، قدرت نخست سیاسی هر چند سال یکبار و از راه رای مستقیم مردم برگزیده می‏شود. قدرتش مادام العمر نیست و خود را فرستاده خدا نمی‏داند. نظامیانش اسلحه بروی ملت نمی‏کشند، سیاستمدارانش جز به مصلحت خلق نمی‏اندیشند، قاضیانش عادلند و وکیلانش مستقل و هیچ کس برای اندیشه‏اش در زندان نیست. هیچ قدرتی خود را مقدس نمی‏داند و هیچ کسی عقیده‏اش را تحمیل نمی‏کند، و حکومتش بر پایه هیچ دینی نیست ولی همه معتقدان به دین‏ها را محترم می‏دارد.

کودکی سر گرسنه بر بالین نمی‏گذارد، کسی برای معاش جنایت نمی‏کند، کسی دین نمی‏فروشد، شاد زیستن و امید ارزش است و خرافه و دروغ  ناهنجار . . .

‏آری، راه رویا نمی‏توانند بست . . . برای فردای ایرانم، فردایی که چندان دور نیست، من رویایی دارم . . .