خوشه های خشم

آغا محمد خان دلقکی محبوب داشت به نام لوطی صالح. در تاریخ عضدی آمده است که شاه روزی بر او خشم گرفت و دستور داد تا بینی او را ببرند!

دلقک معروف دیگر کریم شیره ای بود. حسین نوربخش در کتاب کریم شیره‌ای دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه، آورده است که او اجازه داشت هر موقع، در هر کجا، نسبت به هر کس، هر چه دلش می‌خواهد بگوید.

شغال الملك دیگر دلقک دربار ناصری بود که مرد تنومند با عمامه و شال خلیل خانی و هنرش این بود كه ظهرها موقع نهار دَم در خانه‌ی اعیان، اشراف و شاهزادگان مانند شغال زوزه می كشید و اگر به او توجه نمی كردند آنقدر زوزه می كشید تا صدایش به خانه های دیگر هم می رسید، بناچار او را به سر سفره می آوردند او كارش این بود كه جوجه های سفره را پیش خود جمع كرده مانند شغال می خورد و شاهزادگان را به خنده و تفریح وا می داشت.

در میان دلقکان شاه‌عباس و دوره‌ صفویه دلقکی بود به نام کچل ‌مصطفی و کچل‌ عنایت یا کل ‌عنایت، دلاله قزی، حسن‌بیگ (حسن سگ ‌لونه) مشهورند. کچل ‌عنایت به سبب زبان‌ درازی بیش از حد، سرانجام شاه‌عباس را چنان به خشم آورد که دستور کشتنش را داد. جلادان او را از بالای عمارت عالی ‌قاپوی اصفهان به زیر افکندند.

در دربار ناصرالدین شاه شیخ شیپور نام داشت. در کتاب شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲و ۱۳و ۱۴هجری آمده است که شیخ شیپور شخصی بلند قد، گردن كلفت، شكم گنده و صدائی نظیر گاو و شكمی به شكل حلزون و كریه المنظر داشته است: گویند روزی شیخ شیپور در حضور ناصرالدین شاه شیرین كاری و مسخرگی می كرد ناصرالدین شاه دستور داد به عنوان خلعت پالان الاغی آورده و روی او بگذارند. پالان را روی او گذاشتند مدتی خر شد عرعر كرد، بعد با كمال خونسردی شروع به پاك كردن پالان و در ضمن تمیز كردن با خود می گفت تن پوش مبارك است، تن پوش مبارك است.

راستی آقای حسین قدیانی، بینی شما را کی می برند؟